Integracja sensoryczna
Integracja sensoryczna jest procesem, który organizuje informacje płynące do mózgu z różnych zmysłów:
wzroku, słuchu, węchu, dotyku, równowagi. Dzięki temu procesowi napięcie mięśniowe jest prawidłowe, potrafimy skoordynować ruchy, nauczyć się nowych dyscyplin sportowych, a będąc w głośnym miejscu
skupić się np. na pisaniu, a nie zatykaniu uszu, by odciąć się od hałasu.
U dziecka wszystkie zmysły kształtują się w już okresie płodowym. Ilość odbieranych wrażeń zmysłowych wzrasta gwałtownie wraz z chwilą narodzenia, a rozwój procesów integracji sensorycznej
najintensywniej przebiega u dziecka w wieku przedszkolnym. Dzieci z zaburzeniami tych procesów mogą mieć na przykład problemy z uczeniem się, skupieniem uwagi, relacjami z rówieśnikami, wykonywaniem
precyzyjnych ruchów, utrzymaniem równowagi, nad lub pod wrażliwością systemu czucia
powierzchownego.
Terapia integracji sensorycznej (SI) ma na celu nauczenie dziecka adekwatnego reagowania na bodźce dopływające do niego zarówno ze świata zewnętrznego jak i z ciała. Dzięki odpowiednio dobranym ćwiczeniom dziecko może poprawić sprawność motoryczną (duża i mała motoryka), koordynację ruchów,
uwagę , koncentrację, wzmocnienie świadomości schematu ciała, funkcjonowanie społeczne oraz
emocjonalne.
Diagnoza procesów Integracji Sensorycznej to seria trzech spotkań.
- Pierwsze z rodzicami/rodzicem - obejmuje serię pytań dotyczących rozwoju dziecka, zarówno w okresie prenatalnym, po urodzeniu, do chwili obecnej.
- Dwa kolejne odbywają się z dzieckiem , trwają ok. 60 minut. Podczas tych spotkań przeprowadzane są liczne testy kliniczne i wyciągane wnioski na podstawie obserwacji dziecka.
- Po opracowaniu wyników testów wypisywana jest diagnoza, gdzie opracowany jest indywidualny program terapii dla dziecka.
- Diagnoza i zalecenia terapeutyczne zostają szczegółowo omówione i przedstawione rodzicom. Jest to również czas, w którym odpowiadam na wszystkie pytania związane z diagnozą i ewentualną dalszą terapią dziecka.
Terapia SI to nauka poprzez ruch i zabawę. Polega na zachęcaniu i kierowaniu dziecka do wykonywania aktywności, które mają za zadanie wyzwalać i prowokować do odpowiednich reakcji na bodźce sensoryczne. Każde zajęcia są indywidualnie dopasowane do dziecka. Dostarczają odpowiednich
stymulacji: przedsionkowej, proprioceptywnej, dotykowej.
Stopień trudności wykonywanych ćwiczeń wzrasta – wymaga się od dziecka coraz bardziej zorganizowanych oraz zaawansowanych reakcji.
Podczas specjalnie dobranych zabaw ruchowych dziecko w sposób naturalny będzie wyrównywało deficyty w obrębie poszczególnych narządów zmysłów. Postęp najpierw ujawni się w sferze sprawności fizycznej dziecka, następnie w jego funkcjonowaniu emocjonalnym, poprawie ulegną funkcje wzrokowe, słuchowe i mowa czynna.
Terapia Integracji Sensorycznej polega na tworzeniu ścieżek neuronalnych, które tworzą „mapy” do wykonywania określonych zadań, nie wyuczają schematu zachowań. Ćwiczenia wykonywane przez dziecko dobiera się tak, żeby za każdym razem czymś się różniły.
Zadania stawia się na granicy możliwości dziecka, jednak tak, żeby z wysiłkiem było w stanie je wykonać.
W ten sposób dziecko poprawia nie tylko swoje funkcjonowanie fizyczne, ale staje się bardziej pewne swoich umiejętności, zyskuje poczucie własnej wartości
i sprawstwa.
Terapia Integracji Sensorycznej polega na tworzeniu ścieżek neuronalnych, które tworzą „mapy” do wykonywania określonych zadań, nie wyuczają schematu zachowań. Ćwiczenia wykonywane przez dziecko dobiera się tak, żeby za każdym razem czymś się różniły.
Zadania stawia się na granicy możliwości dziecka, jednak tak, żeby z wysiłkiem było w stanie je wykonać.
W ten sposób dziecko poprawia nie tylko swoje funkcjonowanie fizyczne, ale staje się bardziej pewne swoich umiejętności, zyskuje poczucie własnej wartości
i sprawstwa.
Terapia odbywa się na specjalnie wyposażonej sali terapeutycznej. Ważnym elementem jest sprzęt
podwieszany. Służy on do stymulowania układu przedsionkowego i proprioceptywnego. W okresie
przedszkolnym i wczesnoszkolnym najlepsze efekty osiąga się, kiedy terapia jest w formie zabawy.
Ważne jest również żeby terapeuta, bazując na swoim doświadczeniu, dostosowywał trudność zadań do
poziomu dziecka i jego samopoczucie.
Wyniki terapii będą zauważalne, gdy dziecko będzie uczęszczało na zajęcia regularnie a także utrwalało
zadnia w domu.
